Słówka zwykle lądują w zeszycie jako proste pary: angielskie – polskie. Przy rzeczowniku warto jednak od razu zanotować coś więcej: czy to nazwa własna, czy da się go policzyć, jak wygląda w liczbie mnogiej i jaki przedimek może przed nim stanąć. Lekcja o rzeczowniku w serwisie Gramatyka-angielska.info zbiera te podstawy na jednej stronie, a ten tekst podpowiada, jak zamienić ją w prosty nawyk przy nauce słówek — na końcu możesz sprawdzić, czy wiesz, jak zachowuje się angielski rzeczownik.
Lekcja zaczyna od definicji: rzeczownik (noun) to część mowy, która nazywa osoby, miejsca, przedmioty, zwierzęta lub pojęcia. Może stać sam albo z określeniami, czyli z przedimkiem (article) lub przymiotnikiem (adjective). Brzmi jak oczywistość z podstawówki, ale to właśnie przy rzeczownikach uczniowie i studenci najczęściej gubią drobiazgi: końcówkę -s, przedimek albo apostrof.
Zamiast wkuwać tabelki, lepiej zadawać każdemu nowemu słówku pięć krótkich pytań. Całość opiera się na lekcji Nouns, czyli rzeczownik w języku angielskim.
Najpierw lekcja dzieli rzeczowniki na dwie duże grupy. Rzeczowniki własne (proper nouns) to imiona i nazwy, np. Warsaw, London, John czy Jane. Pospolite (common nouns) to cała reszta: boy, cat, plane, shop, dog, city.
Przy nazwach własnych lekcja zaznacza, że jedynym przedimkiem, który może się przy nich pojawić, jest „the”. Przykład z tabeli: Paris is beautiful. Żadnego „a” na początku.
Rzeczowniki pospolite dzielą się dalej na policzalne (countable) i niepoliczalne (uncountable). Policzalne mają liczbę mnogą, np. book – books. Niepoliczalne to np. water czy information. W tabeli przykładów są dwa zdania, które dobrze pokazują różnicę:
Kto chce wejść w ten podział głębiej, znajdzie w serwisie osobną lekcję o rzeczownikach policzalnych i niepoliczalnych.
Reguła ogólna jest krótka: liczbę mnogą zwykle tworzy się, dodając końcówkę -s albo -es, np. cats, boxes. Osobną grupę stanowią formy nieregularne – w lekcji podane są man – men i child – children.
Właśnie formy nieregularne warto zapisywać od razu w parach. Kto zanotuje samo child, ten prędzej czy później napisze childs.
Lekcja ujmuje to w dwóch regułach. Przedimek nieokreślony a / an stoi przed rzeczownikiem policzalnym w liczbie pojedynczej: a car, an apple. Przedimek określony the może stać przed rzeczownikami wszystkich liczb i typów i wskazuje na coś konkretnego – przykładem jest the sun.
Wynika z tego prosta kontrola przy pisaniu. Jeśli rzeczownik jest niepoliczalny, a albo an przed nim nie pasuje – lekcja mówi wprost, że niepoliczalne mogą mieć przed sobą tylko „the”.
Ten sam rzeczownik może pełnić różne funkcje. Lekcja wymienia cztery i do każdej daje krótki przykład:
Ostatnia forma sprawia kłopot osobom, które myślą po polsku. „Książka Johna” to John’s book – z apostrofem i literą s.
Na końcu lekcja pokazuje, jak rzeczowniki powstają z innych słów. Od czasowników i przymiotników tworzy się je przyrostkami:
To przydaje się przy czytaniu, bo znając jedno słowo, łatwiej odgadnąć drugie. Warto też zauważyć, że information, utworzone od inform, jest jednocześnie przykładem rzeczownika niepoliczalnego z początku lekcji.
Większość potknięć z rzeczownikami da się złapać jednym rzutem oka na gotowy tekst:
Najprostszy pomysł: w zeszycie albo w aplikacji do fiszek przy każdym nowym rzeczowniku dopisać trzy znaczki – W lub P (własny czy pospolity), C lub U (policzalny czy niepoliczalny) oraz formę mnogą, jeśli jest nieregularna. Zajmuje to kilka sekund, a po miesiącu powstaje własna baza słówek z kompletem informacji.
Drugi krok to zdania. Dobrze wziąć pięć nowych słówek i do każdego ułożyć dwa zdania: w jednym rzeczownik jest podmiotem, w drugim dopełnieniem.
Na koniec warto rozwiązać quiz, który jest na dole lekcji – ma 10 zadań – i wrócić do niego po tygodniu, żeby sprawdzić, co zostało w głowie.
Według lekcji rzeczownik to podstawa budowania zdań w angielskim: mówi, kto lub co działa albo jest opisywane. Przy każdym nowym słowie opłaca się sprawdzić, czy jest własne, czy policzalne, jak tworzy liczbę mnogą i jaki przedimek przyjmuje. Pięć pytań zamiast tabelki – i podstawy są opanowane.
Źródło: Gramatyka-angielska.info; opracowanie własne.
5 pytań · minuta
poleca:
